Οι 20 κορυφαίοι ελληνικοί ροκ δίσκοι

Οι σημαντικότερες επιτυχίες από τους παρακάτω δίσκους θα παρουσιαστούν στο 24 Open Festival (αρχές Απριλίου). Αντίστροφη μέτρηση λοιπόν!
Ξεκινάμε...

Νο 20
Σπυριδούλα – Ταξίδι στο κέντρο της πόλης (1994)

Οι Σπυριδούλα, το συγκρότημα που έγινε γνωστό από την ανεπανάληπτη συνεργασία του με τον Παύλο Σιδηρόπουλο στο “Φλου” (βλ. παρακάτω), ένα συγκρότημα έντονο, πολιτικοποιημένο που πρόσκειται στον αναρχικό χώρο (κι αυτή ήταν μια από τις αιτίες που τα έσπασε με τον Σιδηρόπουλο), ένα συγκρότημα που αντλεί θέματα
από την μικροαστική ζωή.

Σ’ αυτό το δίσκο εχουν σκληρό ήχο, επιθετικό στίχο και ένα από τα ομορφότερα ελληνικά ροκ τραγούδια…

Νο 19
Γιάννης Αγγελάκας και Οι Επισκέπτες- Από ‘δω και πάνω (2007)
Μια συνεργασία-έκπληξη. Ο Αγγελάκας μας συνηθίζει σ’ αυτές, αν λάβουμε υπ’όψιν και τη συνεργασία του με το Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Βραχνό Προφήτη, που σηματοδότησε και τη μουσική στροφή του.

Το “Από δω και Πάνω” είναι ένας δίσκος παράξενος μουσικά. Δεν μπορεί να θεωρηθεί αμιγώς ροκ, αλλά δεν ξέρω και τι άλλο μπορέι να θεωρηθεί.

Στίχοι από τον Αγγελάκα, τα φωνητικά απ’ τον ίδιο με τον μοναδικό του τρόπο, παιγμένα με την μπάντα-ορχήστρα, τους Επισκέπτες, που χρησιμοποιούν το κλασικό ροκ οργανόγραμμα (ντραμς, ηλεκ. κιθάρα), χρησιμοποιώντας ψυχεδελικούς ήχους, διανθίζοντάς τους με βαλκανικά στοιχεία (με τρία πνευστά) και με λίγο από… τζαζ (κοντραμπάσο).
Το αποτέλεσμα; Μοναδικό!

Νο 18
Μωρά στη Φωτιά (1989)
Πρόκειται για μια μπάντα (και το ομώνυμο άλμπουμ) που παίζει μουσική στα όρια του… ψυχιατρείου!
Επιθετικός, αναρχικός στίχος, επιθετικη μουσική και… τρελά φωνητικά από τον Στέλιο Σαλβαδώρ, που ασφαλώς και μένουν αξέχαστα.
Ιδίως τα τρία σουξέ του δίσκου συνόδευαν κάθε πάρτυ στο λύκειο!

Νο17
Ενδελέχεια- Βουτιά από ψηλά
Οι Ενδελέχεια είναι ό,τι καλύτερο έβγαλε η γενιά του ’90 στην ελληνική ροκ σκηνή.

Και μάλιστα έχουν επιδείξει και πολύ καλή μουσική εξέλιξη στα χρόνια που ακολούθησαν.

Ήμουν ανάμεσα σ’ αυτό το δίσκο και τις “Χάρτινες Σαίτες”, αλλά τελικά επέλεξα αυτόν επειδή τα δυο-τρία σουξέ του δίσκου συνδέθηκαν άρρηκτα με κάποιες γενιές εφήβων.

Βουτιές από ψηλά σε μια “Διαμαντένια προβλήτα”

Νο16
Panx Romana – Αντάρτες πόλεων
Αν και το Punk έκανε στην Αγγλία το “μπαμ” του στα τέλη της δεκαετίας του ’70, η απορρόφησή του από την ελληνική σκηνή έγινε με καθυστέρηση (όπως και όλα τ’ άλλα), με κύριο εκφραστή τους Panx Romana.

Κλασική punk μορφή των τραγουδιών. Τραγούδια σύντομα έως και δίλεπτα, στίχος που συνθηματολογεί, ενορχήστρωση… ερημιτζίδικη, τύμπανα άδεια, πολύς ηλεκτρισμός, αλλά πολύ ενέργεια! Αυτο είναι το ροκ άλλωστε… Ενέργεια!
Εντάξει, δε διεκδικούν δάφνες ποιότητας… punk είναι!
Τους ακούς και ώρες-ώρες θες να τα σπάσεις όλα!

Νο15
Ηρακλής και η Λερναία Ύδρα- Σε άλλους κόσμους (1976)
Ένας δίσκος πολύ αλλιώτικος απότ ους συνηθισμένους.
Progressive folk-rock, με χίππικη διάθεση, ψυχεδελικά στοιχεία, φωνητικά που φέρνουν σε παιδιά των λουλουδιών, ανέμελες μελωδίες και φωνές, πολλά όργανα, πέραν των κλασικών του ροκ, κάτι σαν ελληνόφωνος δίσκος των Jethro Tull…

Στο δίσκο αυτό υπάρχει και μια απ’ τις πρώτες (Αν όχι η πρώτη) συμμετοχή στη δισκογραφία των Αφών Κατσιμίχα σε κάποια φωνητικά.

Το βιολί, το όμποε και το φλάουτο συναντούν τα ντραμς και την μπλουζ κιθάρα

Νο14
Σπυριδούλα – Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια (1982)
Εδώ ξανασυναντάμε τους Σπυριδούλα σε ένα δίσκο που σηματοδοτεί και το τέλος της συνεργασίας με τον Σιδηρόπουλο.
Πάνω-κάτω ισχύουν τα ίδια με πριν.

Εστίαση στον αστικό ιστό, στην “ηλίθια πόλη που βρωμά σαν ουρητήριο” στην παραβατικότητα, στους “χούλιγκανς που δεν τους γνωρίζει κανείς”, στην εφηβική επιθετικότητα.

Νο13
Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Διαίρεση (1984)
Ο βασιλιάς του ελληνικού ροκ στη χρυσή του δεκαετία, τη δεκαετία του ’80 όπου κάθε δίσκος του είναι και… best of!
Στο δίσκο αυτό, ο ήχος του σε πολλά κομμάτια θυμίζει βρετανική 70′s ροκ σκηνή, με γκάζι, ρυθμό, νεύρο και γρέζι στη φωνή.

Σε άλλα πάλι με πιο… παιχνιδάρικο ύφος, γίνεται θεατρικός, σατιρικός.
Και στις μπαλάντες του πάντα λυρικός και ερωτικός.
Επιλέγω τον ροκ ύμνο “Δεν υπάρχω” (ελληνική διασκευή του Revolution του Chris De Burgh), τραγούδι που δυστυχώς στις συναυλίες του ο Παπακωνσταντίνου δεν το τραγουδά ολόκληρο.

Νο12
Μουσικές Ταξιαρχίες (1982)
Εδώ ο Τζίμης Πανούσης δίνει ρέστα!
Σατιρικός δίχως έλεος, δίχως όρια, δίχως πυξίδα.
Απλά λέει, όπως πάντα, σχεδόν ό,τι του κατεβαίνει!
Και αυτό που το κατεβαίνει είναι σχεδόν πάντα τόσο εύστοχο!

Σουρρεαλισμός στα κόκκινα, αντικομφορμισμός, αντικαπιταλισμός, αντικομμουνισμός, αντι-ροκ, αντι-ποπ, αντι-κουλτούρα… γενικά αντί!

Ένας δίσκος που γελά με τους πάντες και τα πάντα… ακόμη και με τον εαυτό του!

Και στο συγκεκριμένο δίσκο, πολύ προσεγμένη και η μουσική από μια έξοχη ροκ μπάντα, με rock-funk επιρροές, τις Μουσικές Ταξιαρχίες.

Νο11
Διονύσης Σαββόπουλος- Βρώμικο Ψωμί (1972)
Πάμε αρκετά πιο πίσω τώρα, στις απαρχές του ελληνόφωνου ροκ και στον έναν εκ των γεναρχών αυτής της σκηνής.

Ο… Έλληνας Ντύλαν (παρόλη την αντιπάθεια που τρέφω στο πρόσωπότ ου και τις επιλογές του) είναι ίσως ο πιο δύσκολος, ο πιο περίεργος μουσικός της γενιάς του.

Σουρρεαλιστική η μουσικη΄του, επηρεασμένη ευθέως από το folk rock των ΗΠΑ τη δεκαετία του ’60, και ιδαιτέρως τον Ντύλαν, αφηγείται τις ιστορίες του σ’ ένα κοινό που είναι εθισμένο στο Βοσκόπουλο…και τις λέει τόσο καλά ώστε το μαγνητίζει τελικά!

Νο10
Aphrodite’s Child -666

Δεν ξέρω αν αρμόζει σε αυτό το δίσκο, σε αυτή τη μπάντα να βρίσκεται σε αυτή τη λίστα, καθώς ναι μεν αποτελείται από Έλληνες, αλλά μάλλον ανήκει την παγκόσμια σκηνή.

Οι Aphrodite’s Child αποτελούνται από τους Βαγγέλη Παπαθανασίου, Ντέμη Ρούσσο, Αργύρη Κουλούρη και Λουκά Σιδερά.

Οπως γνωρίζουμε σήμερα, ο Παπαθανασίου είναι ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς του 20ού αιώνα ανά την Υφήλιο και ο Ντέμης Ρούσσος μια από τις σπουδαιότερες φωνές.

Οι άλλοι δύο συμμετέχοντες είναι επίσης πολύ καλοί μουσικοί, που συνόδευσαν επαξίως τους προαναφερθέντες.

Ο συγκεκριμένος δίσκος θεωρείται ένας από τυος σπουδαιότερους στην ιστορία της progressive rock.

Φυσικά πρόκειται για αγγλόφωνο concept album (όπως συνήθιζαν οι προγκρεσιβάδες), είναι εμπνευσμένο από την “Αποκάλυψη” και ο ήχος του εκτός των κλασικών ροκ σχημάτων, ακουμπά τη βυζαντινή, τη μετέπειτα ηλεκτρονική μουσική έως και… κέλτικα στοιχεία.

Ξεχωρίζει και η ερμηνεία της Ειρήνης Παππά στο Infinity, όπου προσποιείται απανωτούς οργασμούς.

No9
Νικόλας Άσιμος – Το φανάρι του Διογένη (1989)

Αλλάζουμε τελείως κλίμα λοιπόν και πάμε στην πιο περίεργη φιγούρα των ελληνικών τεχνών, στον άνθρωπο που έζησε ως αναρχικός.

Ο δίσκος αυτός εκδόθηκε ένα χρόνο μετά την αυτοκτονία του Νικόλα και ουσιαστικά αποτελεί επεξεργασμένη επανέκδοση της ομώνυμης παράνομης κασέτας του, που μίραζε μόνος του. Την επανέκδοση του δίσκου στήριξε οικονομικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, με τον οποίο ετοιμάζαν δίσκο εκείνο τον καιρό.

Σ αυτό το δίσκο περιλαμβάνονται περισσότερο “εσωστρεφή” τραγούδια του Άσιμου, δημιουργημένα στ τελευταία χρόνια της ζωής του, ότνα η τρέλα του χτυπούσε την πόρτα, αλλά ακόμη δεν τον… έβρισκε μέσα!

Απ’ τον υποβλητικό σχεδόν αυτοβιογραφικό “Μπαγάσα”, όπου μιλά με τον ουρανό… στο υπέροχο Ουλαλούμ (σε στίχους του Γιάννη Σκαρίμπα) και το “Δε θέλω καρδιά μου να κλαις”… αυτός “με τις ιδέες του” μας χτυπά καμπανάκια!

Νο8
Τρύπες – 9 πληρωμένα τραγούδια (1993)

Ένας δίσκος που έφερε τα πάνω-κάτω, ένας δίσκος που αναποδογύρισε το ελληνικό ροκ, το Λυκαβηττό, το ΣΕΦ, τα φεστιβάλ, τα εφηβικά πάρτυ στα οποία με το που ακουγόταν “Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα, παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς” τα κορμιά παραληρούσαν…

Λίγο punk, λίγο εναλλακτικοί, μα σίγουρα πάρα πολύ ορμητικοί σαν χείμαρρος!

Στίχοι ποιητικοί από τον Αγγελάκα, φωνητικά σαν διαβολάκι, εξαιρετική μουσική από Καρρά και Παπαδόπουλο.
Δεν είναι ο καλυτερός του δίσκος, αλλά αυτός τους έκανε ευρέως γνωστούς.

Νο7
Raining Pleasure – Reflections 2004 (διασκευή του ομώνυμου αγγλόφωνου δίσκου του Μάνου Χατζηδάκι με τους New York Rock’n'Roll Ensemble του 1967)

Ένας δίσκος που πραγματικά απογείωσε το πρωτογενές υλικό του Χατζηδάκι, το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι ημιτελές χωρίς τις πινελιές των Raining Pleasure.

Χατζηδακικές μελωδίες, ατμόσφαιρα υποβλητική, ήχος που σε παίρνει και σε πάει βόλτα στα βαθιά, εκπληκτικά φωνητικά από τον Βασιλικό.

Νομίζω πως ο Χατζηδάκις από κει που βρίσκεται θα ακουέι σίγουρα αυτόν το δίσκο!

Δεν πρόκειται για απλή δισκευή, αλλά για… ανακατασκευή.

Νο6
Παύλος Σιδηρόπουλος- Εν λευκώ (1982)

Εδώ ο Σιδηρόπουλος, ο επονομαζόμενος και “Πρίγκηπας του ελληνικού ροκ”, λόγω της τραγικότητάς του αλλά και της ομορφιάς του, μιλά για όλα:

Για τον έρωτα, για τις θρησκείες, για την ηρωίνη που του κατάτρωγε τα σωθικά, για τη μαμά και τη θεία στο σπίτι, για τη σεξουαλική παρενοχληση (“κι ύστερα λένε πως φταίει ο φονιάς” που ‘λεγε κι ο Διονυσίου), για την εργατική τάξη, για το undergound και τα στρας του…

Rock’n'Roll όπως πάντα, με στίχο ποιητικό, μοναδικό, που κρύβει μέσα του τον διανοούμενο και τον αλήτη.

Νο5
Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Χαιρετίσματα (1987)
Εδώ ο Βασίλης φτάνει στο απώγειο της πορείας του, διεμβολίζει και εμπορικά το ελληνικό τραγούδι και κάνει μια χώρα να στέλνει… χαιρετίσματα στην εξουσία!

Τελικά, παρά τις υποσχέσεις του πως… “Δεν παντρεύεται”, μας την έφερε και τώρα πια τραγουδάει “μα δεν κουρεύομαι”!

Αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος διαμάντια. Απ’ τη μια το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, η εκπληκτική μπαλάντα “Κρύψου” -μια από τις καλύτερες- και το μελιστάλαχτο και συγκινητικό “Πάρε με”.
Απ’ την άλλη, ο μισός δίσκος συστήνει στο ευρύ κοινό το Νικόλα Άσιμο, με σκωπτικά τραγούδι όπως “ο Σάλιαγκας” και το “Καταρρέω”, αλλά και το εκπληκτικό “Αγαπάω κι Αδιαφορώ”.

No4
Διάφανα Κρίνα- Έγινε η απώλεια συνήθειά μας (1996)
Ένα συγκρότημα με εντελώς προσωπικό στυλ, προσωπικό ήχο, που δε μοιάζει με κανένα, που να γνωρίζω τουλάχιστον.

Στίχος ποιητικός, που παραπέμπει στους “καταραμένους ποιητές”.

Μουσικη υποβλητική.
τα θέματα αντλούνται από τα εσώτερα ένστικτα της ανθρώπινης ύπαρξης και παίζουν με το χώμα που μας γεννά και που μας υποδέχεται στο τέλος μας.

Αγέρωχη ματιά στο θάνατο κι αποχαιρετισμός σ’ όσους δραπέτευσαν απ’ τον κόσμο.

Νο3
Τρύπες – Πάρτυ στον 13ο όροφο

Ένας δίσκος… συναγερμός!

Ανάμεσα σε μελωδίες και ρυθμούς που ξεσηκώνουν, ο καταραμένος ποιητής Γιάννης Αγγελάκας μας εξηγεί τι είναι “αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη”, μας συστήνει τους “ερωτευμένους σχιζοφρενείς”, ονειρεύεται τον “Παράδεισό” του, ταξιδεύει στη “Δική του κοντινή Αμερική”, όπου “πονάει (για) πάντα η πρώτη φορά”, ζητά “λίγη ακόμα αγάπη”…

Πού; “Εδώ που δεν πιάνουν οι κατάρες κι οι ευχές, που οι άγγελοι δεν ξύνουν πληγές”, εδώ “στην Αυτοκρατορία των ανάπηρων”, εδώ που η “Μαιμού κρατά το σώου της”, εδώ στον “13ο όροφο που έχουμε πάρτυ που αναστατώνει φιλήσυχους πολίτες”.

Νο2
Παύλος Σιδηρόπουλος και Σπυριδούλα – Φλου (1978)
Αν και στην πρώτη θέση, υπάρχει ισοβαθμία, τελικά στα πέναλτι έχασε το “Φλου”.

Αν και αν αύριο το έγραφα, μπορεί να άλλαζα γνώμη και να έμπαινε πρώτο…

Πρόκειται για το δίσκο-ορόσημο στην ιστορία του ελληνικού ροκ.

Τον κορυφαίο για τους περισσότερους δίσκο.

Πρόκειται για τον απόλυτο classic rock ελληνικό δίσκο, που αποδεικνύει και στους πιο δύσπιστους ότι τελικά… γίνεται κλασικό ροκ με ελληνικό στίχο!

Με κυριότερη επιρροή τους Rolling Stones τότε, ο Παύλος και οι Σπυριδούλα μας χαρίζουν τις καλύτερες εμπνεύσεις τους.

Απ’ τον κλασικό “Μπάμπη τον Φλου” ως “το ’69 με κάποιο φίλο”, αφιερώνουν τραγούδι “Τω αγνωστω Θεώ”, κάνουν το “ξέσπασμά” τους στους δρόμους της Αθήνας, τους βρίσκουν ανάσκελα ένα πρωί “Την ώρα του Stuff”, αφιερώνουν τραγούδι “στην Κ.” και μας καληνυχτούν με το καταπληκτικό “εν κατακλείδι” τους.

Νο1
Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Φοβάμαι (1982)

Στην ισοβαθμία λοιπόν, σήμερα βγαίνει νικητής ο Βασίλης, με τον πρώτο του ολοκληρωμένο καθαρά ροκ δίσκο.

Έναν δίσκο που βολοδέρνει ανάμεσα στην Πρέβεζα του Καρυωτάκη και τον διασκευασμένο Σεμπάστιαν (των Harley, Rebel).

Αποχαιρετά το Μάνο Λοίζο λίγο πριν αυτός φύγει απ’ τη ζωή με το “Σ’ ακολουθώ”, την “Πρώτη Μαίου” και τα “Χαράματα Ομόνοια”.

Παίζει με τους ελληνικούς μουσικούς δρόμους, με το Ζουγανέλη (“Στέλλα”, “Τρελός”).

Και μας συστήνει ίσως το πιο ολοκληρωμένο (μαζί με το “Μου πες θα φύγω” του Παύλου) ελληνικό ροκ τραγούδι, τον “Κουρσάρο”, το πρώτο που απέκτησε επίσημο βίντεο-κλιπ στη χώρα μας, ένα τραγούδι progressine rock που θα ζήλευαν και οι… King Crimson, ένα τραγούδι στο οποίο τα φωνητικά του Βασίλη συνθέτουν το πιο… ροκ μοιρολόι στο τέλος του τραγουδιού.
24grammata.com
Keywords
Αναζητήσεις
στιχος απο ελληνικο ροκ <<με λιγο μαυρο>>, οι καλυτεροι ελληνικοι ροκ δισκοι
Τυχαία Θέματα
iNews > Blogs > Tromaktiko
Οι 20 κορυφαίοι ελληνικοί ροκ δίσκοι,