Σύλλογος ΠΕ Πειραιά "Η πρόοδος": Λέμε όχι στην πρόταση του υπουργείου

Ανακοινώσεις

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. ΠΕΙΡΑΙΑ «Η ΠΡΟΟΔΟΣ»

ΥΠΕΡΑΣΠIΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ

Υπερασπιζόμενοι το δημόσιο σχολείο, τα εργασιακά μας δικαιώματα και την επέκτασή τους στο σύνολο της εργαζόμενης πλειοψηφίας, αρνούμαστε κάθε διαπραγμάτευση γύρω από την πρόταση του υπουργείου Παιδείας

για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Η άρνησή μας αυτή δεν θεμελιώνεται αποκλειστικά στα θεμιτά εργασιακά μας συμφέροντα (μόνιμη εργασία, επαγγελματική ελευθερία, ακώλυτη μισθολογική και βαθμολογική προαγωγή). Μαζί μ’ αυτά, υπερασπίζεται και το δημόσιο σχολείο και τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών μας.

Η αξιολόγηση βλάπτει σοβαρά το δημόσιο σχολείο

Αν η υπουργική πρόταση υλοποιηθεί, θα θεσμοθετήσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εκπαιδευτικών, αφού, σύμφωνα με αυτή, και σε κάθε περίπτωση ένα (με υπουργική απόφαση προκαθοριζόμενο) ποσοστό των εκπαιδευτικών θα πρέπει να τιμωρηθεί με βαθμολογική και μισθολογική καθήλωση[i]. Σε εποχές σκληρής λιτότητας, άγριας φτωχοποίησης και πλήρους εμπορευματοποίησης ο φόβο της μισθολογικής καθήλωσης θα γεννήσει τέρατα. Εκπαιδευτικοί που αλληλοϋποβλέπονται θα υπονομεύσουν και το δημόσιο σχολείο και τη μόρφωση των μαθητών τους.

Η υλοποίηση της υπουργικής πρότασης θα διαιρέσει τους εκπαιδευτικούς στους (βαθμολογικά και μισθολογικά) προαγόμενους και στους (βαθμολογικά και μισθολογικά) στάσιμους. Η τυφλή υλοποίηση της κρατικής διδακτικής και πολιτικής και η υποταγή στις παιδαγωγικές μόδες θ’ αποτελούν προϋπόθεση για την ένταξη στην ομάδα των προαγόμενων. Ως συνέπεια, οι εκπαιδευτικοί θα υποχρεωθούν να καταπνίξουν τη σκέψη τους και έτσι θα καταστούν ανίκανοι να μορφώσουν ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους.

Επιπλέον, σε μια εποχή που η κρατική διδακτική απομακρύνεται από το ιδανικό του ολοκληρωμένου ανθρώπου (περιορίζοντας την διδασκαλία όλο και περισσότερο στη διάσταση της κατάρτισης και των δεξιοτήτων), η υποταγή στις κρατικές διδακτικέ,ς μόδες θα έθετε σε κίνδυνο βασικά μορφωτικά δικαιώματα, ειδικά εκείνων των παιδιών που περιμένουν από το σχολείο να μυηθούν στον κόσμο της γνώσης.

Σύμφωνα με την υπουργική πρόταση, η διαίρεση μεταξύ προαγόμενων και στάσιμων εκπαιδευτικών γίνεται στη βάση δύο εν πολλοίς αυθαίρετων και απρόσβλητων βαθμολογήσεων: εκείνης του διευθυντή και εκείνης του σχολικού συμβούλου[ii]. Η μισθολογική εξάρτηση από τους ιεραρχικά ανώτερους σημαίνει περαιτέρω περιορισμό της ελεύθερης σκέψης των εκπαιδευτικών και προσαρμογή ακόμη και στις προσωπικές προτιμήσεις και ιδιαιτερότητες και άμεσων αξιολογητών.

Ο ανταγωνισμός, οι τιμωρίες για τους χαμένους και τα μεγάλα περιθώρια αυθαιρεσίας των κριτών, θα απαιτούν από τους εκπαιδευτικούς είτε να κλείσουν τα μάτια στην αδικία, είτε να τη βλέπουν και να προσαρμόζονται συμβιώνοντας μαζί της. Είναι δυνατόν τέτοιοι εκπαιδευτικοί να μορφώσουν κατάλληλα τις νέες γενιές σε μια εποχή που η αδικία διαλύει κοινωνίες;

Η γραφειοκρατική πλευρά της προτεινόμενης αξιολόγησης, η ανάγκη δηλαδή για συσσώρευση αποδεικτικών αξιοσύνης, είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει στη δημιουργία μιας δεύτερης «πραγματικότητας». Δίπλα δηλαδή στην πραγματικότητα της ζωής θα έχουμε και την πραγματικότητα των «χαρτιών» , των πιστοποιήσεων, των αποδεικτικών, και των διδασκαλιών – θεατρικών παραστάσεων μπροστά στον σύμβουλο - επιθεωρητή. Η πραγματικότητα αυτή, αν και δεν θα έχει να προσφέρει τίποτα στη μόρφωση των παιδιών, είναι πολύ πιθανό να απορροφά μεγάλο μέρος της εργασίας μας, αφού θα επηρεάζει άμεσα το μισθό μας.

Η αξιολόγηση δεν θα συμβάλλει στη λύση των εκπαιδευτικών προβλημάτων. Δεν θα καταπιαστεί με τα αναλυτικά προγράμματα, δεν θα εκτιμήσει την καταλληλότητα των σχολικών βιβλίων, δεν θα σταθμίσει τα κτιριακά προβλήματα και τα προβλήματα εξοπλισμών, δεν θα πει κουβέντα για το χρόνο στελέχωσης των σχολείων με εκπαιδευτικούς, δεν θα αναλογιστεί κατά πόσο μπορούν να εργαστούν οι εκπαιδευτικοί με το σημερινό επίπεδο μισθών και κοινωνικών δικαιωμάτων, δεν θα επαναφέρει και δεν θα γενικεύσει τη μετεκπαίδευση, δεν θα κάνει δημόσια και δωρεάν την επιμόρφωση, δεν θα προβληματιστεί για την ανέχεια των μαθητών, για τα οικογενειακά προβλήματα που γιγαντώνονται μαζί με τη φτώχεια και ροκανίζουν τη θέληση για μάθηση και μελέτη, δεν θα προβληματιστεί για τον πολιτισμό της χυδαιότητας που κατακλύζει τα κανάλια και στοιχειώνει τη ζωή και τη φαντασία εκατοντάδων χιλιάδων μαθητών.

Ούτε καν το πρόβλημα κάποιων αδιάφορων συναδέλφων δεν θα μπορέσει να λύσει. Αυτοί θα είναι οι πρώτοι που θα προσαρμοστούν στις απαιτήσεις δουλικότητας και θεατρινισμού, χωρίς να αλλάξουν σε τίποτα τις διδακτικές τους συνήθειες. Στο τέλος θα βρεθούν και να αξιολογούν εμάς τους υπόλοιπους.

Η αξιολόγηση διαλύει εργασιακές κατακτήσεις ενός αιώνα

Υπάρχει όμως κίνδυνος η αξιολόγηση να οδηγήσει σε απολύσεις συναδέλφων που δεν θα δείξουν την ίδια προσαρμοστικότητα. Αρκεί να διαβάσει κανείς την πρόταση του υπουργείου σε συνδυασμό με τον ισχύοντα δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα, για να καταλάβει πως όποιοι βαθμολογηθούν με βαθμό μικρότερο του 30 θα μπουν στη λίστα των μη προακτέων, στη λίστα δηλαδή που μπορεί να σε στείλει στην ανεργία, αφού αν συμπεριληφθείς σ’ αυτήν δύο φορές, παραπέμπεσαι στο αρμόδιο συμβούλιο με το ερώτημα της απόλυσης. Ακόμη κι αν διαγράψουμε την πιθανότητα ενός ακραία εκδικητικού αξιολογητή, είναι φανερό πως μια κακή συγκυρία στην προσωπική ζωή κάποιου ή μια περιπέτεια υγείας μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την εργασία του.

Υπερασπιζόμαστε την εργασιακή ασφάλεια και την επαγγελματική ελευθερία, όχι σαν μια παραχώρηση για το καλό του δημόσιου σχολείου, αλλά σαν μια ρύθμιση που πρέπει να γενικευτεί για όλους τους εργαζόμενους. Η προστασία από την ανεργία, η εξασφάλιση μιας αξιοπρεπούς αγοραστικής δύναμης, η δυνατότητα να σκεπτόμαστε ελεύθερα και να καθορίζουμε συλλογικά την εργασιακή μας καθημερινότητα, είναι ρυθμίσεις που πρέπει να γενικευτούν για όλους τους εργαζόμενους.

Όσοι με δογματικό τρόπο τις αρνούνται, επαναλαμβάνουν εκνευριστικά τον ξύλινο λόγο του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων. Σύμφωνα μ’ αυτόν, ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε τις οικονομικές καταστροφές, είναι να στερήσουμε από κάθε συλλογικό δικαίωμα τους εργαζόμενους. Με τον τρόπο αυτό, υποτίθεται ότι ο κάθε εργαζόμενος φοβισμένος και απροστάτευτος θα εργαστεί σκληρά και θα αποδώσει τα αναμενόμενα σε αντίθεση με τον προστατευόμενο εργαζόμενο που φυγοπονεί συστηματικά. Ο νεοφιλελεύθερος μύθος ξεχνά πολλά. Τρία μονάχα από αυτά είναι ότι: α. οι άνθρωποι έχουμε πολλά περισσότερα κίνητρα ικανά να μας κινητοποιήσουν πέρα από το στενό οικονομικό μας συμφέρον, β. η εκβιαστική απόσπαση εργατικότητας γεννά ακριβές γραφειοκρατίες και διαδικασίες ελέγχου και επιτήρησης που χάνουν το στόχο και γ. η κοινωνία που στηρίζεται αποκλειστικά στον ατομικό εκβιασμό είναι στο τέλος της αβίωτη.

Ο μυθικός χαρακτήρας του νεοφιλελεύθερου λόγου γίνεται φανερός σε πολλά παραδείγματα. Οι τράπεζες, ναυαρχίδες της νεοφιλελεύθερης οργάνωσης της εργασίας και του γιαπισμού τα τελευταία 20 χρόνια, βουλιάζουν στα χρέη και επιμένουν να καταστρέφουν όλη την κοινωνία. Οι χώρες με μηδενική συλλογική προστασία της εργασίας (π.χ. Μπαγκλαντές ή Πακιστάν), δε διακρίνονται για την οικονομική τους αποτελεσματικότητα.

Η δύναμη των νεοφιλελεύθερων σλόγκαν βρίσκεται στην κοινωνική – ταξική τους χρησιμότητα. Τα σλόγκαν αυτά στηρίζουν τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης προς όφελος των ανώτερων κοινωνικών τάξεων, προς όφελος όλων εκείνων που ζουν από τη δουλειά των εργαζόμενων. Τα μειωμένα μεροκάματα, η διάλυση των σωματείων και η εξαφάνιση των συλλογικών διεκδικήσεων των εργαζόμενων, είναι σήμερα ο δρόμος για να διατηρήσουν αυτές οι κοινωνικές τους δυνάμεις τα προνόμιά τους. Γι’ αυτό και δεν κουράζονται να τα επαναλαμβάνουν από τα κανάλια και τις εφημερίδες τους.

Το σχολείο της συνεργασίας απέναντι στο σχολείο του φόβου

Η πρόταση του υπουργείου δημιουργεί το σχολείο του φόβου, της υποταγής, του ανταγωνισμού, του θεατρινισμού. Προωθεί τις επιλογές που πριμοδοτούν την κατάρτιση σε βάρος της μόρφωσης. Ευνοεί τις δεξιότητες έναντι των αξιών. Εμείς θέλουμε τα σχολεία να μετατραπούν σε κοινότητες εκπαιδευτικής πράξης, πράγμα που σημαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί συλλογικά θα επεξεργάζονται, θα εφαρμόζουν και θα αποτιμούν παρεμβάσεις στην εκπαιδευτική καθημερινότητα, λαμβάνοντας υπόψη και τις συλλογικές θέσεις των γονέων και των μαθητών (υπό ηλικιακές προϋποθέσεις).

Στόχοι των παρεμβάσεων αυτών πρέπει να είναι:

α. η μείωση της σχολικής ανισότητας,

β. η κριτική συνειδητοποίηση των μαθητών,

γ. η βελτίωση επιδόσεων και

δ. ο σεβασμός της παιδικής ηλικίας.

Αυτό σημαίνει ότι ο μηχανισμός επιτήρησης του υπουργείου είναι αχρείαστος. Οι "θέσεις ευθύνης" πρέπει να δώσουν τη θέση τους στη συλλογικότητα και στην επίγνωση ότι κάθε θέση στην εκπαίδευση είναι και θέση ευθύνης. Ακόμα μεγαλύτερη είναι η ευθύνη των θέσεων που έρχονται σε άμεση επαφή με τους μαθητές. Για να εξασφαλιστούν τα παραπάνω πρέπει:

α. να καθιερωθεί ενιαίος (ανεξάρτητος από τη θέση) μισθός στην εκπαίδευση και

β. να καθιερωθούν χρονικά όρια στη θητεία σε θέσεις εκτός τάξης.

«Εγώ ελπίζω να την βολέψω;»

Η πρόσφατη ιστορία και η σημερινή συγκυρία δικαιολογούν ως ένα βαθμό μια πρώτη αυθόρμητη τάση αναζήτησης προσωπικής λύσης στην επικείμενη επιδείνωση της επαγγελματικής μας κατάστασης. Αν αφήσουμε όμως αυτή την αυθόρμητη τάση να κυριαρχήσει, τότε ο κατήφορος δεν θα τελειώσει εδώ.

Από τη μία η όποια εφαρμογή του σχεδίου, ακόμη και η πιο φιλική και καλοπροαίρετη, θα έχει προκαθορισμένο αριθμό θυμάτων, όσο καλή προαίρεση κι αν έχουν οι βαθμολογητές. Εκτός αυτού, όσοι επιλέξουν να αξιολογήσουν για να κρατήσουν τη θέση τους, θα στριμωχτούν από τις προδιαγραφές των προτεινόμενων χαρακτηρισμών και στο τέλος θα βρεθούν να βάζουν πολύ πιο μικρούς βαθμούς από αυτούς που θα ήθελαν. Από την άλλη η βέβαιη αποτυχία της αξιολόγησης να βελτιώσει το σχολείο, θα δημιουργήσει γρήγορα νέες απαιτήσεις ελέγχου, επιτήρησης, τιμωρίας. Σύντομα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με νέες απαιτήσεις: αξιολόγηση μέσω της επίδοσης των μαθητών σε πανελλαδικά τεστ, διευθυντές από το χώρο τoυ management και σύμβουλοι χωρίς διδακτική εμπειρία, απολύσεις με βάση κάποιο ποσοστό κλπ.

Η επιδείνωση της ζωής μας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην κυριαρχία του συνθήματος «εγώ ελπίζω να τη βολέψω». Ένα σύνθημα που χρόνια τώρα κυριαρχεί στα μυαλά και καταστρέφει.

Διεκδικούμε:

Να μην υπογραφεί το σχέδιο Π.Δ. και ακόμα και εάν υπογραφεί να μείνει στα χαρτιά. Ας μην ξεχνάμε ότι 16 χρόνια τώρα, από το νόμο 2525/97 του Αρσένη έως σήμερα, νόμοι, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα έχουν μείνει στα χαρτιά κάτω από την πίεση των αγώνων μας. Διαφορετικά, οι απολύσεις θα ήταν πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια.

Κατάργηση του θεσμικού πλαισίου για το μισθολόγιο –βαθμολόγιο, το δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα και για την αξιολόγηση. Ακώλυτη βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη. Ενιαίο μισθό – ανεξάρτητο από τη θέση. Καθιέρωση χρονικών ορίων στη θητεία εκτός τάξης. Παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στο σχολείο.

Αγώνας

Για να πετύχουμε τα παραπάνω το δ.σ. του συλλόγου:

Α. Οργανώνει εκδήλωση - συζήτηση με τον καθηγητή παιδαγωγικής Γιώργο Γρόλλιο την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου στις 11.00 το πρωί, στο 11ο Δ.Σ. Πειραιά (Ψαρρών και Θεσσαλονίκης),

Β. Έκδοση σχετικής αφίσας

Γ. Οργάνωση έκδοσης συλλογικών ή ατομικών κειμένων γνώμης για την υπουργική πρόταση από όλους τους συναδέλφους,

Δ. Συναντήσεις με τους διευθυντές και τους σχολικούς συμβούλους

Ε. Έκδοση ανοιχτής επιστολής στους γονείς των μαθητών μας

Στ. Συναντήσεις και συζητήσεις με συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων

[i] Σύμφωνα με το ενιαίο μισθολόγιο που ψηφίστηκε πέρσι το ανώτατο ποσοστό προαγωγής στον επόμενο βαθμό, των κάθε φορά κρινόμενων εκπαιδευτικών έχει ως εξής: από τον ΣΤ στον Ε 100%, από τον Ε στον Δ 90%, από τον Δ στον Γ 80%, από τον Γ στον Β 70%, από τον Β στον Α 30%. Πρόκειται για τα ανώτατο ποσοστά, αφού ο ίδιος νόμος ορίζει ότι ο υπουργός μπορεί να τα τροποποιήσει προς τα κάτω. Μόνο προς τα κάτω. Ταυτόχρονα το 2ο μνημόνιο ορίζει ότι «Ουδεμία προαγωγή λαμβάνει χώρα προ της εκτιμήσεως (των μισθολογικών ωριμάνσεων) και της αναπροσαρμογής των κανόνων προαγωγής», γεγονός που καθιστά αφέλεια οποιαδήποτε προσδοκία άμεσης μισθολογικής αύξησης.

[ii] Σύμφωνα με την πρόταση του υπουργείου ο διευθυντής βαθμολογεί κάθε χρόνο και η κρίση του αντιστοιχεί στο 40% του τελικού μας βαθμού. Ο σύμβουλος βαθμολογεί κάθε τρία τουλάχιστον χρόνια και μετά από δύο τουλάχιστον παρακολουθήσεις διδασκαλιών. Η δική του βαθμολόγηση (σύμφωνα πάντα με το σχέδιο) αντιστοιχεί στο 50% του τελικού μας βαθμού, ενώ το υπόλοιπο 10% προκύπτει από πιστοποιήσεις επιστημονικής εξέλιξης και προόδου (σεμινάρια, δημοσιεύσεις, πτυχία κλπ). Κάθε βαθμολόγηση προτείνεται σε μια βαθμολογική κλίμακα από 0 έως 100. Κάθε ένας από τους 100 βαθμούς δεν αντιστοιχεί σε κάτι συγκεκριμένο και ξεχωριστό. Αυτό συμβαίνει μονάχα σε 4 γενικές κατηγορίες: στους βαθμούς από 0 ώ 30 (χαρακτηρίζουν τον ανεπαρκή εκπαιδευτικό), στους βαθμούς από 31 έως 60 (χαρακτηρίζουν τον επαρκή), στους βαθμούς από 61 έως 80 (πολύ καλός εκπαιδευτικός) και στους βαθμούς από 81 έως 100 (εξαιρετικός εκπαιδευτικός). Η κατάταξη σε μία από αυτές τις κατηγορίες αντιστοιχεί σε κάποιες περιγραφές και αξιολογήσεις συμπεριφορών. Πολλές φορές ακόμη κι αυτές οι περιγραφές είναι γενικές και αφηρημένες και δεν δεσμεύουν τον κριτή.

Tags: Σύλλογος ΠΕ Πειραιά η Πρόοδος
Keywords
Τυχαία Θέματα
iNews > Ειδήσεις > Alfa Vita